Navigatie

En ik stond op

Vorige Artikel 2 van 32 Volgende

Soms is er een enorm contrast tussen het leven zien met menselijk ogen of geestelijk ogen. En vorige jaar werd me dat meer duidelijk dan ooit.

In het menselijke, aardse, het fysieke, de ‘zichtbare’ wereld, gebeurde van alles. Alles wat niet goed en fijn was. In het geestelijke gebeurde ook van alles, en daarin was de balans compleet anders. Het meeste van wat daar gebeurde was stunning. Was prachtig en radicaal mooi. Terwijl het beide in dezelfde situatie was.

Het lukte me het meeste van de tijd om ermee te dealen, deze contrasten. En vooral omdat ik vanuit de geest precies wist hoe het zat en ik dat onderdeel de meeste ruimte gaf, bleven we staan in de storm. Onze wortels diep geplant in de Waarheid. En ja, onze lichamen deden pijn van verdiet en onze ziel was compleet overhoop. Maar die sterke wortels, ooh wat een goed systeem! Ze hielden alles bij elkaar. 

Er was een moment in dat jaar dat het me teveel werd. Dat zelfs die sterke wortels moeite kregen. Het was ongeveer een week of twee na de begrafenis van Ella. Dat toen onze drie jarige Riva aan me vroeg ‘mam, is Ella nog steeds op de begrafenisplaats in het mandje in het gat? Mam, kan ze daar wel zolang alleen blijven? Mam, moeten we haar niet weer gaan halen?’

Grote zus was een trouwe zus. Ze was altijd bij Ella. Ze liet haar geen moment, geen seconde alleen. Bijzonder om te zien. Dat oer-moeder instinct wat nog zo intact is bij haar. Als mama even moest aankleden bijvoorbeeld zat grote zus bij kleine zus. Zodat ze niet alleen was en niet hoefde te huilen. Ze heeft duizenden liedjes voor haar gezongen en over haar hoofdje geaaid als ze verschoond werd. Niemand vroeg dat ooit van haar, ze deed het gewoon. En nu na een paar dagen ging het knagen, ook aan haar moederhart. Nu na een paar dagen kwam de grote vraag eruit. Ik hoorde hem en ik kon niet meer nadenken. Ik kon niks meer doen. Mezelf aankleden was al te moeilijk. Ik belandde in een wazige waas en kon niks meer. Bam. Praten, eten, bewegen, denken. Alles ging uit. Het was te erg. Dat was de week dat Laurens onze lieve vrienden opbelde om te vragen of Riva er een dagje mocht spelen, want mama kon niks meer. Wat fijn dat er dan mensen zijn die er zijn. Die er net zo instaan als ons, of daar in ieder geval mee kunnen dealen, het willen accepteren en waar we haar in veiligheid heen kunnen brengen. Een plek waar ze geliefd wordt. Gewoon om een dagje te spelen. 

En in die dagen trok langzaam de waas weer weg. De shock van die vraag. Van het besef. Van het kijken vanuit het moederhart van grote zus naar wat er was. ‘Moeten we haar niet weer gaan halen?’ Wat daardoor met me gebeurde was dat ik van mijn best oké toestand in een klap in enkel het menselijke werd getrokken. En ja, dan is het te erg. Ja dan is het te zwaar. Ja dan is het iets waarvan het zoveel pijn doet dat je ziek wordt. Ja dan is het iets wat je complete leven vernietigd. Wat je vult met angst en tegenzin voor elke dag die nog komen gaat. Wat alle Joy en moed en hoop wegvaagt. Wat ik die dagen voelde en doorleefde was pure rouw, diep en moeilijk. De dood. Onoverkomelijk vanuit het menselijke. Echt. Geen uitweg. Een moederhart wat beseft wat deze vraag inhoud. ‘mam, is Ella nog steeds op de begrafenisplaats in het mandje in het gat? Mam, kan ze daar wel zolang alleen blijven? Mam, moeten we haar niet weer gaan halen?’

Niet te doen. 

Maar die wortels, die zaten er toch wel mooi. En uur na uur, na heel heel veel diepe zere tranen, dag na dag kwam ik weer tot leven. Ik heb tot een half jaar daarna nog rode vlekken gehad in mijn ooghoeken, serieus. Zoveel tranen in een paar dagen.

Ik kon mijn voeten langzaam weer zetten op het stevige fundament wat er al lag, en richtte mijn blik steeds weer meer omhoog. Mijn ogen raakte weer verliefd op die van Hem. En ik stond op. 

Ik stond op. Ik stond op! Nog kotsmisselijk van de pijn en met emoties die alle kanten op vlogen. Ja, ik ben daar ook geweest. Het was niet allemaal easy peasy happy clappy zoals wel eens gedacht wordt. Het kostte moeite. En dat kost het nog steeds wel eens. Dat hele heftige, dat duurde alleen kort. Een paar dagen van diepe diepe diepe rouw. Zo een waarvan je niet meer weet of je sokken aan je handen of je voeten horen. Of eigenlijk niet eens weet wat sokken zijn. Maar het duurde niet langer dan nodig. Want mijn sterke God… wat is Hij goed. Hij heeft geen seconde gewild dat dit mijn leven zou beheersen. En gelukkig had ik de tools van te voren al in handen om te weten hoe ik kon opstaan.

Wat een contrast in een mens. Tussen geest, ziel en lichaam. Het is best een beetje in de mode overal om te zeggen ‘zoek balans’ ‘alles is waar’ ‘alles mag er zijn’ enzo. Maar lovely people, als ik balans had gezocht op de manier die dan bedoelt wordt dan had ik het niet gered. Niet zo snel en niet op deze manier. Ik had me kapot kunnen mediteren om ‘in balans’ te komen met het universum ofzo, met alle ervaringen waardoor ik overspoelt werd. Ik koos en kies er bewust en met wilskracht voor om mijn geest te laten leiden. De geest die vol is van de God die het ‘universum’ maakte. Daar achteraan komen mijn ziel en lichaam. De geest, het geestelijke, is mijn leiding. En ja, dat is best pittig. Het vraag discipline. Want het vlees is sterk. En ja, dat lukt niet altijd. Maar het is wel mijn beste optie. Wat de geest is van God. Gelijk aan God. Van de Vader, de goede Vader. Hij die vrede brengt en Joy. En dingen doet die alle verstand(ziel) te boven gaan. De geest, het is mijn stuurwiel, de rest heeft te volgen. Wat zegt de geest, wat zie ik daar, en dan mogen de andere twee spreken. Matcht het, of niet? Dan weet ik genoeg. En het is interessant, dat juist hoe minder ik bijvoorbeeld mijn lichaam voor laat gaan maar juist mijn geest, hoe beter ik voor mijn lichaam kan zorgen. En voor mijn emoties. Hoe meer respect ik er voor krijg. Hoe beter ik in staat ben haarfijn aan te voelen wat mijn lichaam nodig heeft aan rust bijvoorbeeld. Of mijn ziel aan het doen van iets leuks, of om juist een avond keihard te huilen. De geest leidt, en dat brengt de juiste balans.

In mijn geest wist ik hoe het zat. Ik wist dat Ella niet meer in haar eentje in het mandje lag, dat ze daar zelfs nooit geweest in eigenlijk. Alleen haar lijfje. Maar niet zij! Niet mijn hulpeloze baby die een mama nodig heeft. Want ik had haar zien gaan naar de hemel. En hoe, wauw. Ik wist dat ik wist dat ik wist dat het goed was. In mijn geest. En doordat ik dat weer voorop kon zetten, als leidend, kon ik mijn onrustige ziel en mijn zere lichaam weer op het juiste spoor krijgen. En kwam ik weer bij zinnen. Het was goed dat dit gebeurde. Het was goed dat Riva deze pijnlijke vragen aan mij stelde. Dit moest gebeuren, het Breaking point. Want anders had ik deze ervaring nooit beleeft zoals ik dat nu deed. Anders had ik minder geweten van de opstandingskracht die er zit in de naam van Jezus. Ik ben dankbaar. Ik kwam tot waardevolle inzichten door de vraag van een drie jarige. En van daaruit kon ik haar vragen ook echt gaan beantwoorden. Kon ik haar haarscherp uitleggen hoe het zit, met de hemel en de aarde en het eeuwige leven en hoe het nu is met haar lieve zusje en stel dat het bij ons gebeurd en bij haar, wat kan ze verwachten. En ja over geest ziel en lichaam, dat kent ze ook. Ik vind het fijn dat ze al deze dingen weet zodat ze zonder angst kan zijn of weet wat te doen als het moeilijk wordt. 

En dat haar sokken toch aan haar voeten moeten ;) dat ook.

© 2016 - 2019 Mountain Green | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel
Deze website maakt gebruik van cookies. Accepteren Meer informatie
Wat is een cookie? Een cookie is een klein tekstbestand dat bij je bezoek aan een website naar je computer wordt gestuurd. Zowel deze website als andere partijen kunnen cookies plaatsen. Waar worden cookies voor gebruikt? Deze website gebruikt cookies om het gebruiksgemak en de prestaties van de website te verbeteren. Met behulp van cookies zorgen we er onder andere voor dat je bij een bezoek aan onze site niet steeds dezelfde informatie ontvangt of moet invoeren. Cookies maken het surfen op de site dus een stuk prettiger. Er bestaan verschillende typen cookies. Deze website maakt gebruik van permanente cookies en sessie cookies. Permanente cookies: Hiermee kan de website speciaal op jouw voorkeuren worden ingesteld. Bijvoorbeeld om jouw toestemming tot het plaatsen van cookies te onthouden. Hierdoor hoef je niet steeds jouw voorkeuren te herhalen waardoor je tijd bespaart en gemakkelijker door de webwinkel navigeert. Permanente cookies kun je verwijderen via de instellingen van je browser. Sessie cookies: Met behulp van een sessie cookie kunnen we zien welke onderdelen van de website je met dit bezoek hebt bekeken. Wij kunnen de webwinkel daardoor zoveel mogelijk aanpassen op het surfgedrag van onze bezoekers. Deze cookies worden automatisch verwijderd zodra je jouw browser afsluit. Met welk specifiek doel plaatst deze website cookies? Deze website plaatst cookies om de volgende redenen: Winkelwagen (functionele cookie): Onthouden welke producten in je winkelmandje liggen. Zonder deze cookie kun je geen producten bestellen of in je winkelmandje plaatsen. Cookiekeuze (functionele cookie): Onthouden of je ons toestemming hebt gegeven tot het plaatsen van cookies. Google Analytics (tracking cookie): Meten hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden en hier met rapportages inzicht in proberen te verkrijgen. Google AdWords (tracking cookie): Meten we hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden. Deze kennis gebruiken we om onze AdWords campagnes te verbeteren. Facebook (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Facebook pagina te 'liken'. Deze button werkt door middel van code die van Facebook zelf afkomstig is. Twitter (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Twitter pagina te volgen. Deze button werkt door middel van code die van Twitter zelf afkomstig is. AddThis (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze content te delen via Facebook, Twitter, Hyves en diverse andere social media websites. Affiliate marketing (marketing cookies): Deze cookies gebruiken wij om partnersites (affiliates, zoals Daisycon, TradeTracker en Cleafs) te belonen voor hun bijdrage aan de verkoop. Review sites (marketing cookies): Wij worden graag door klanten beoordeeld. Hiervoor gebruiken we een review site zoals The Feedback Company. Deze plaatst cookies voor een juiste werking. Hoe kan ik cookies beheren of verwijderen? Meestal kunnen cookies worden beheerd, bewerkt en verwijderd via je browser. Meer informatie over het in- en uitschakelen en het verwijderen van cookies kan je vinden in de instructies en/of met behulp van de Help-functie van jouw browser.